Week 0: Cookin’ the book

Ken je dat gevoel van pure opwinding –extase bijna- wanneer je voor het eerst een nieuw kookboek opent? Ik kan de gerechten, combinaties van ingrediënten en mijn eigen toevoegingen (zo eigenwijs ben ik dan ook wel weer) al bijna próéven. Uren kan ik er in bladeren. Paperclips en post its komen er aan te pas en met kleurtjes geef ik per gelegenheid aan wat geschikt is.

Op deze manier heb ik eindeloos veel mogelijkheden als ik weer eens voor m’n boekenkast sta te dubben wat ik vanavond ga maken. Ik heb nogal wat kookboeken namelijk. Date night met vriendlief? Een snelle blik op de rode post its levert me binnen no time een romantische smaakexplosie. Etentje met vrienden of collega’s? De gele post its helpen me aan m’n volgende culinaire masterpiece. Appeltje-eitje, toch?

Tot zover de theorie

Praktijk: 2 jaar later heb ik naar alle waarschijnlijkheid gemiddeld 2 recepten uit het boek ook daadwerkelijk gemaakt. Een snelle rekensom leert me dat ik gemiddeld 4x zo lang in een kookboek blader, dan er ook daadwerkelijk uit kook. Vielen deze recepten dan tegen, waardoor ik geen zin had om verder te koken uit dit boek? Nope. Meestal schat ik prima in welke recepten gaan werken en ben ik er achteraf behoorlijk happy mee al zeg ik het zelf. Was het een recept waar ik van te voren enigszins over twijfelde, maar toch besloot te maken? Dan ben ik vaak uiterst positief verrast.

Wat is dan de reden van de reden dat ik niet meer recepten test? (Te) vaak val ik terug op m’n vertrouwde repertoire aan recepten waarvan ik weet dat ze werken of –en dit gebeurt het vaakst- bekijk ik m’n post it verzameling en denk ik ‘lijkt me super, maar even niet voor vanavond’.

Zonde! Van al die culinaire ontdekkingen en gemiste kansen (al dan niet op complimentjes, want laten we eerlijk zijn, ook niet onbelangrijk). Me voornemen vaker toch de beslissing te maken die post it wél te koken, heeft in het verleden weinig resultaat geleverd. Ik heb een rigoureuzere maatregel nodig.

Stap2.jpg

De oplossing

Eigenlijk loop ik al jaren met de ‘oplossing’ voor dit ‘probleem’ rond. Ik kook gewoon het hele boek! Van begin tot eind, no exceptions. Spreekt het recept me niet aan, of heb ik die avond echt even geen zin in courgette? Dikke pech voor mij. Julie & Julia stijl. Remember, die middelmatige film uit 2009 waarin blogster Julie alle recepten uit een boek van Julia Childs gaat koken? 100% origineel is dit idee dus niet. Maar och, “beter goed gejat dan slecht verzonnen” zeggen ze, toch?

Volgende stap, kies het boek. Zoals ik eerder aangaf heb ik er namelijk nogal wat. Allereerst vallen alle Aziatische keukens af. Hoewel ik Aziatische keukens vaak de lekkerste van allemaal vind, weet ik zeker dat ik binnen een week tegen de vanavond-even-geen-zin-in-drempel aanloop. Ook vallen een paar boeken af op gebruik van moeilijk verkrijgbare ingrediënten, lange kooktijden of ingewikkelde processen. Zo, dat ruimt lekker op.

De Challenge

En ineens is daar de obvious oplossing; Plenty, van Yotam Ottolenghi. Hoewel ik al jaren recepten van de beste man kook, had ik tot een aantal weken geleden geen enkel boek van hem in mijn verzameling. Schande! Zijn combinaties, het gebruik van kruiden en vooral de smaakexplosies van het resultaat doen me elke keer weer versteld staan. Ik kocht Plenty nadat ik er bij m’n schoonouders thuis doorheen bladerde en wel 30 recepten zag waaraan ik meteen wilde beginnen. Ideaal voor mijn plannetje dus. Ik zou het bijna een Challenge willen noemen.

Daarnaast; vegetarisch met af en toe een suggestie van vlees of vis als bijgerecht. Perfect on trend dus, én verantwoord. Kijk, daar houd ik van.

Dus, kom je bij me eten binnenkort dan kun je ‘Aardperen met manouri en basilicumolie’ verwachten, of ‘Gemarineerde paprikasalade met pecorino’. Allebei precies het type recept dat normaal direct op de ‘lekker, maar vanavond even niet’ stapel belanden.

En Ohja, daar voegen we nog aan toe de Eva-twist, als creatief sausje over het geheel. Want, eigenwijs. Dus misschien komen er bij de aardperen wel gekarameliseerde hazelnoten, of gedroogde vijgen. En bij de paprikasalade, misschien een lekkere zwarte olijven tapende?

De regels

  • Elke keer dat ik kook, kook ik het volgende recept uit Plenty. Beginnend bij bladzijde 1
  • Is het recept geen volledige maaltijd, dan mag ik het combineren met een ander recept uit het boek wat ik nog niet gemaakt heb
  • Geen uitzonderingen voor wie ik kook of wat de gelegenheid is, tenzij er ingrediënten gebruikt worden die deze persoon in het ziekenhuis doen belanden d.m.v. allergie of wanneer ze ervoor gekozen hebben een ingrediënt of hele productengroep niet te nuttigen. Met vind-ik-niet-zo-lekker wordt helaas geen rekening gehouden.
  • Bij voorbaat mijn excuses als je bij me eet en het niet lekker is. We mogen op dit moment een pizza bestellen, my treat

Zo; 287 bladzijdes schoon aan de haak. Wish me luck, zou ik zeggen. Spannend vind ik het, en een beetje eng. Ik verwacht dat dit een stuk moelijker wordt dan het op dit moment klinkt.

Eva

Advertenties